- 30 بازدید
- بدون نظر
تاریخچه ساعت های غواصی به دورانی بازمیگردد که انسان برای کاوش اعماق دریا به ابزارهایی قابلاعتماد نیاز پیدا کرد. غواصی حرفهای در اوایل قرن بیستم، بهویژه با افزایش عملیات نظامی، نجات دریایی و اکتشافات زیرآبی، باعث شد نیاز به ساعتی مقاوم در برابر فشار آب، ضربه و نمک احساس شود.
ساعتهای معمولی در عمق بهسرعت خراب میشدند و امکان سنجش زمان که برای محاسبه اکسیژن و برنامهریزی صعود ضروری بود، وجود نداشت. همین ضرورت، مسیر تولد ساعتهایی را ساخت که بعدها به «Dive Watch» تبدیل شدند و نهتنها ابزار تخصصی، بلکه نماد استحکام و ماجراجویی شدند.
دهه 1920 و ساخت ساعتهای ضدآب
نخستین گام جدی در طراحی اولین ساعت های غواصی مقاوم در برابر آب توسط برندهایی مانند Rolex و Omega در دهه ۱۹۲۰ آغاز شد. در آن دوران، هدف اصلی جلوگیری از نفوذ آب در شرایط روزمره بود، نه لزوماً ساعت های غواصی عمیق و رولکس با معرفی قاب Oyster در سال ۱۹۲۶ انقلابی ایجاد کرد؛ ساعتی با بدنه یکپارچه و پیچتاجِ ضدآب که مقاومت بسیار بیشتری نسبت به ساعتهای رایج داشت.
این نوآوری اولین گام بهسمت طراحی ساعتهایی بود که بتوانند در عمق آب دوام بیاورند. هرچند هنوز به استانداردهای غواصی نزدیک نبودند، اما مفهوم «مقاومت واقعی» از همین دوره شکل گرفت.
Rolex Oyster نخستین جهش بزرگ در صنعت ساعتهای مقاوم
مدل Oyster رولکس نقطه عطفی در تاریخ ساعتسازی بود. این ساعت با ساختار پیچتاج و پشتقاب پیچی، راه نفوذ آب را تقریباً مسدود میکرد. مشهورترین لحظه تاریخ این مدل زمانی رقم خورد که مرسدس ، شناگر بریتانیایی، در سال ۱۹۲۷ با یک Rolex Oyster مچبند خود کانال مانش را شنا کرد و ساعت بدون کوچکترین نشتی از آب بیرون آمد.
این اتفاق ابزاری تبلیغاتی و سندی عملی بود که نشان میداد ساعتها میتوانند در شرایط سخت، حتی در آبهای آزاد، عملکرد قابلاعتمادی داشته باشند. Oyster زمینهساز توسعه نسل آیندهی ساعتهای تخصصی غواصی شد.










